کسب نگاه متفاوت در عکاسی مستند اجتماعی

شقایق مرادیان نژاد درسومین نشست نگاه شخصی در روز نخست ششمین همایش ده روز با عکاسان به ذکر تجربیات خود در حیطه عکاسی ژورنالیستی و تجربه تحصیل در معتبرترین مدرسه عکاسی دانمارک پرداخت.

او در ابتدای این نشست گفت: پنج سال پیش عکاسی را شروع کردم و در ابتدای امر نگاهی به شاخه عکاسی فاین آرت داشتم. به واسطه یک دوستی با مجید سعیدی مواجه شدم و من وقتی این عکس ها را به ایشان نشان دادم به من گفت که عکاسی مستند اجتماعی انجام بدهم. به همین واسطه مجموعه ای را آغاز کردم که اولین آن با عنوان «جغرافیای نیلی» به نمایش در آمد که مربوط به زنان افغانستانی بود که در معرض خشونت قرار گرفته بودند. همچنین از زندان زنان هرات نیز عکاسی کردم. آن زمان به من گفتند که تو زن هستی و می توانی به بسیاری از مکان ها در افغانستان بروی و عکاسی کنی. طی هفت سفر به افغانستان و حضور در کابل، هرات و پنجشیر هم چنان در پی تکمیل این پروژه هستم.

او پس از نمایش دادن مجموعه جغرافیای نیلی به حضور خود در یک ورک شاپ اشاره کرد که مدرس آن رئیس بخش فتوژورنالیسم دانشگاه دانمارک بوده است.

این هنرمند عکاس گفت: حضور در این ورک شاپ و تلاش من برای حضور در دانشگاه عکاسی دانمارک منجر به آن شد تا من بتوانم در نگاه عکاسانه خود تردید کنم و رویکرد خود را تغییر دهم. برای پذیرش در این دانشگاه به سمت نوعی عکاسی هنری قصه گو حرکت کردم. در یک مجموعه از زنی که به دلیل یک بیماری در 16 سالگی نابینا شده بود عکاسی کردم که دو فرزند پسر داشت. یکی از این فرزندان بیماری اوتیسم شدید داشت و فرزند کوچک تر نیز به این بیماری مشکوک بود.

مرادیان نژاد در ادامه مجموعه عکس دوم خود را به نمایش در آورد و در پایان گفت: در خارج از ایران متوجه شدم که عکاسی یک مرحله است و پرزنت کردن یک مرحله و چیدمان تصاویر متفاوت است.

تاریخ خبر: 1396/09/17